Η μονοκατοικία
Μανίκι η μονοκατοικία, σου λέω. Ήμαστε εδώ 5 χρόνια και τα 5 χρόνια αυτά δεν έχουμε σταματήσει να φτιάχνουμε πράγματα. Ναι, παραδέχομαι, είναι μια αρκετά παλιά μονοκατοικία, όχι μεγάλη, 56τμ, αλλά όπως και να ήταν ποτέ δεν θα σου φτάνουν οι χώροι. Φυσικά μένουμε στο νοίκι, μακάρι να μας την πούλαγε, τουλάχιστον ότι έφτιαχνα και όλος μου ο κόπος δεν θα πήγαινε χαμένος, όχι ότι τώρα πάει όμως…αν μια μέρα μου πει να φύγω θεωρώ πως το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να την γκρεμίσω. Ακόμα καλύτερα βέβαια θα ήταν να μας την χάριζε…χαχα, γιατί καμιά φορά ούτε το νοίκι δεν μπορούμε να βγάλουμε.
Είναι στιγμές σαν και αυτήν όμως που δεν θα την άλλαζα με τίποτα. Μπορεί να έχουν πρηστεί τα χέρια μου, κατακοπεί παντού, μπορεί να βρωμάει ιδρώτα όλο μου το κορμί από τις εργασίες, μπορεί να με έχει πεθάνει η μέση μου, όμως όταν κάθομαι στο παγκάκι που έφτιαξα και κοιτάω τους φράχτες που έφτιαξα, ακουμπάω το λάπτομ μου στο τραπέζι που έφτιαξα και χαζεύω την αγριάδα στο κήπο που έκοψα, τους πάγκους που ετοιμάζω με το μεγάλο τραπέζι για να χωράει όλο το σόι για φαγητό, τους τοίχους που μέχρι τις 22:00 το βράδυ έβαφα και μετά έβρεχε…παίρνω κουράγιο να συνεχίσω, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα σταματήσει αυτό. Και τότε…?
Μανίκι η μονοκατοικία σου λέω, αν δεν είναι δικιά σου. Τουλάχιστον ελπίζω να γεράσουμε εδώ.
Υ.Γ. Πάω να συνεχίσω τα ράφια στο σαλόνι…